A «Voice Box » in the Old Olive Press

It was a crazy idea. Sixteen people in the Old Olive Press? Where would we put them? But their demo was amazing! And the communications start. The Facebook messages. The emails, the telephone conversations. They were going to come for the opening of the venue on the 17th March but how can you coordinate so many people in so little time; But it seems that we all wanted it a lot!! First good date for everybody 25th May. We are in, no discussion! A lot of stress for the space limitations. Two days before the concert of Voice Box the artistic group of Poros stood happily in the space where the singers would stand in order to see whether they can fit! Where there is a will there is a way though… The couch was moved, the piano changed corner as well, several things were moved and…

kallitehnikiomadablog

…Saturday 25th May arrived. And it is seven in the afternoon. And they are all there, in their spots. And they open their mouths. And everything worths the while! And we go back to the basics. And we remember why we exist. And in a while people arrive. And the night fills with music, smiles, enthusiasm, professionalism, joy, essence. Voice Box uplifts us and sends us traveling among tones, melodies, rythms, tunes. And Poros responds in a wonderful way. Until, at some point, someone tells me: «look, the moon is going to emerge right now». And it was like it, too, rose in order to listen to them.

apopano

voice box

voice box2

But the music never stops. So the enjoyment didn’t end in the Old Olive Press. It continued in the Manteio taverna, where the guys ate, drunk and accompanied Vangelis Tzitzis in his melodic roads. And at some point they gave to the ones that were lucky enough to be there this wonderful gift: http://www.youtube.com/watch?v=RdKT44sAT9A Enjoy it until we make and upload the official video from that magical night of Voice Box in the «Art in the Old Olive Press».

Advertisements

Ένα «μουσικό κουτί» στο Παλιό Λιτρίβι

Ήταν μια τρελή ιδέα. Δεκαέξι άτομα στο Παλιό Λιτρίβι; Πού θα χωρέσουν; Όμως το ντέμο τους ήταν εκπληκτικό! Και αρχίζουν οι συνεννοήσεις. Τα μηνύματα στο Facebook. Τα email, τα τηλέφωνα. Ήταν να έρθουν και στα εγκαίνια του χώρου στις  17 Μαρτίου αλλά πού να συντονιστούν τόσοι άνθρωποι σε τόσο λίγο χρόνο; Αλλά θέλαμε όλοι πολύ φαίνεται!! Πρώτη ημερομηνία που μπορούν όλοι 25 Μαΐου. Μέσα, ούτε που το συζητάμε! Μεγάλο άγχος για τους περιορισμούς του χώρου.  Δύο μέρες πριν την εμφάνιση των VOICE BOX η καλλιτεχνική ομάδα του Πόρου στήθηκε με χαρά στη θέση που θα έμπαιναν οι τραγουδιστές για να δούμε αν χωράνε! Όμως όλοι οι καλοί χωράνε… Ο καναπές άλλαξε θέση, το πιάνο άλλαξε γωνιά και αυτό, διάφορα μετακινήθηκαν και…

kallitehnikiomadablog

…έφτασε το Σάββατο 25 Μαΐου. Και είναι επτά το απόγευμα. Και είναι όλοι εκεί, στημένοι. Και ανοίγουν το στόμα τους. Και όλα αξίζουν τον κόπο! Και γυρίζουμε στα πρωταρχικά. Και θυμόμαστε γιατί υπάρχουμε. Και σε λίγο έρχεται ο κόσμος. Και η βραδιά γεμίζει μουσική, χαμόγελα, ενθουσιασμό, επαγγελματισμό, χαρά, ουσία. Το Voice Box μάς ξεσηκώνει και μας ταξιδεύει σε νότες, μελωδίες, ρυθμούς, μουσικές. Και ο Πόρος ανταποκρίνεται υπέροχα. Ώσπου κάποια στιγμή κάποιος μου λέει: «κοίτα που θα σκάσει μύτη το φεγγάρι». Και είναι σαν να βγήκε κι αυτό να τους ακούσει.

apopano

voice box

voice box2

Όμως η μουσική δεν παύει ποτέ. Έτσι η απόλαυση δεν τελείωσε στο Παλιό Λιτρίβι. Συνεχίστηκε στο Μαντείο, όπου τα παιδιά έφαγαν, ήπιαν και συνόδευσαν τον Βαγγέλη Τζίτζη στους μελωδικούς του δρόμους. Και κάποια στιγμή χάρισαν σε όσους είχαν την τύχη να είναι εκεί και αυτό το υπέροχο δώρο: http://www.youtube.com/watch?v=RdKT44sAT9A Απολαύστε το μέχρι να φτιάξουμε και να ανεβάσουμε το επίσημο βιντεάκι από τη μαγική βραδιά του Voice Box στην «Τέχνη στο Παλιό Λιτρίβι».

Grandma’s lemonade

LEMONADA

I first saw her as a small child in my grandma Frosso’s kitchen in Pounta. She was fresh and sweet, with a slight sourness, exactly the proper amount. An inch of concentrated lemon juice, the rest water.  Then, in Lemonodasos, again at my granny’s or my aunt Maria’s. There, on the bench under the olive tree, the exact same olive tree under the shade of which one of the very few pictures that I have seen of my grandfather Spyros was taken, I held the thick Yioula glass with my little hands and I sucked it with the straw within a few seconds. There, at that moment, the sun was not burning and the cicadas almost stopped for the time being their harmonious cacophony.

        As I grew older I learnt to enjoy her taking my time, sucking it sip by sip, so that it would last longer. In our excursions with friends or my cousin Spyrakos to the «Piges» tunnels in Lemonodasos, we always had Kardasis tavern as a basis. We ordered the lemonades and while we were waiting we went to see the waterfall. Or, other times, we drank them with our omelette, on the way back from our adventure in the «Piges».

        And the years passed. Grandma left. Kardasis closed a few years ago. Other people also left, leaving behind the void that the intense living presence of People  leaves. The thirst for life led me to many roads, but I always remembered how grandma’s lemonade quenched my thirst.  I looked for it everywhere. I loved lemonade soft drink because it reminded me of her. I always disliked coca cola, a little less other soft drinks, but nothing compared to her. I always found weird the fact that I didn’t find her anywhere on the island. It would singlehandedly be enough reason for a different hangout, with natural, local products.

A place like the café that we dreamed of for «Art in the Old Olive Press«. Now we are the ones that offer grandma’s lemonade to our guests. An inch of concentrated lemon juice, the rest water (bottled) and a leave of peppermint in the bottle for difference. Yia sas! (To your health!)

Hey! Don’t be confused by the slightly darker colour. It is because of the brown sugar, which is more natural!

lemonada1

Η λεμονάδα της γιαγιάς

LEMONADA

Την πρωτοείδα μικρό παιδί στην κουζίνα της γιαγιάς μου της Φρόσως, στην Πούντα. Ήταν δροσερή και γλυκιά, με μια ελαφριά ξινίλα, όση ακριβώς έπρεπε. Δύο δάχτυλα συμπυκνωμένος χυμός λεμονιού, το υπόλοιπο νερό. Μετά στο Λεμονοδάσος, πάλι στης γιαγιάς ή στης θείας της Μαρίας της Γιοβά, το γένος Δουζίνα. Εκεί, στο τοιχάκι κάτω από την ελιά, αυτή την ελιά στη σκιά της οποίας τραβήχτηκε μια από τις ελάχιστες φωτογραφίες του παππού μου του Σπύρου που έχω δει, έπιανα το ποτήρι Yioula με το χοντρό γυαλί στα μικρά μου χεράκια και τη ρουφούσα με το καλαμάκι μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Εκεί, εκείνη τη στιγμή, ο ήλιος δεν έκαιγε και τα τζιτζίκια σαν να σταματούσαν προς ώρας την αρμονική κακοφωνία τους.

        Πιο μεγάλη έμαθα να την απολαμβάνω πιο αργά, να την πίνω γουλιά γουλιά, φροντίζοντας να κρατήσει περισσότερο. Στις εξορμήσεις μας με τους φίλους ή με τον ξάδερφό μου τον Σπυράκο στις Πηγές στο Λεμονοδάσος είχαμε πάντα ως ορμητήριό μας του Καρδάση. Παραγγέλναμε τις λεμονάδες και μέχρι να έρθουν πηγαίναμε να δούμε τον καταρράχτη. Ή, άλλες φορές, τις πίναμε μαζί με την ομελέτα μας, επιστρέφοντας από την περιπέτειά μας στις Πηγές.

        Και τα χρόνια πέρασαν. Η γιαγιά έφυγε. Ο Καρδάσης έκλεισε πριν από μερικά χρόνια. Κι άλλοι άνθρωποι έφυγαν, αφήνοντας πίσω το κενό που αφήνει η έντονη εν ζωή παρουσία Ανθρώπων. Η δίψα της ζωής με οδήγησε σε πολλούς δρόμους, όμως πάντα θυμόμουν πώς με ξεδιψούσε η λεμονάδα της γιαγιάς. Την έψαχνα παντού. Αγάπησα τη λεμονίτα επειδή μου τη θύμιζε. Αντιπαθούσα πάντα την κόκα κόλα, λιγότερο τα άλλα αναψυκτικά, αλλά τίποτα δε συγκρινόταν μαζί της. Πάντα με ξένιζε το γεγονός ότι δεν την έβρισκα πουθενά στο νησί. Θα ήταν από μόνη της λόγος ύπαρξης για ένα χώρο διαφορετικό, με φυσικά, τοπικά προϊόντα.

Κάτι σαν το καφέ που ονειρευτήκαμε για την «Τέχνη στο Παλιό Λιτρίβι». Τώρα τη λεμονάδα της γιαγιάς την προσφέρουμε εμείς στους επισκέπτες μας. Δύο δάχτυλα συμπυκνωμένος χυμός λεμονιού, το υπόλοιπο νερό (εμφιαλωμένο) και ένα φυλλαράκι δυόσμος στο μπουκάλι για τη διαφορά. Στην υγειά σας!

Α! Και μη σας μπερδέψει το λίγο πιο σκούρο χρώμα. Είναι από την καστανή ζάχαρη, που είναι πιο φυσική!

lemonada1

Memento mori – Πορτρέτα Φαγιούμ στο Παλιό Λιτρίβι

Οι μέρες που πέρασαν, οι μέρες του Πάσχα, φέρνουν πάντα μαζί τους ένα μήνυμα, που αφορά τη σχέση μας με τη ζωή και το θάνατο. Μια σχέση αναπόδραστη, όποια κι αν είναι η στάση μας απέναντί της. Η υπενθύμιση της θνητότητάς μας, το memento mori, είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται στη ζωή και στην τέχνη από τα ρωμαϊκά χρόνια ως τις μέρες μας. Τα πορτρέτα Φαγιούμ αποτελούν ένα συγκλονιστικό, ολοζώντανο παράδειγμα. Δεν μπορεί κανείς να τα κοιτάξει χωρίς να νιώσει το διεισδυτικό τους βλέμμα να του ψιθυρίζει από τα βάθη των αιώνων «υπήρξα κι εγώ κάποτε, memento mori». Δεν είναι ένα απαισιόδοξο μήνυμα, είναι ένα μήνυμα που μας αφυπνίζει, μας προτρέπει να ζήσουμε, όχι απλά να περάσουμε, τη ζωή μας. Όπως μας προτρέπει το άλλο λατινικό ρητό, carpe diem, «άδραξε τη μέρα». Το Πάσχα είναι η γιορτή της νίκης της ζωής επί του θανάτου, μιας ζωής που αξίζει να ζει κανείς με σεβασμό και επίγνωση της μοναδικότητάς της.

Image

Η έκθεση των πορτρέτων Φαγιούμ του Κωνσταντίνου Δασκαλάκη, στα πλαίσια της Έκθεσης Αγιογραφίας και Ψηφιδωτού, θα παραμείνει στο Παλιό Λιτρίβι ως τις 12 Μαΐου. Ελάτε να κοιτάξετε στα μάτια αυτή την υπέροχη ζωή που μας χαρίστηκε.

Ώρες λειτουργίας: 10:30–14:30 & 17:30–20:30. Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Όσα θέλατε να ξέρετε για την τέχνη του ψηφιδωτού και δεν ξέρατε ποιον να ρωτήσετε!

Η Κατερίνα Αναστασίου μάς δίνει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την τέχνη και την τεχνική του ψηφιδωτού. Ελάτε να θαυμάσετε τα έργα της στο Παλιό Λιτρίβι.

Image

Ψηφίδες από φυσικά πετρώματα

Πετρώματα καλούνται τα ορυκτά ή τα συσσωματώματα ορυκτών από τα οποία αποτελείται ο στερεός φλοιός της γης. Από τα σημαντικότερα πετρώματα είναι το μάρμαρο, μεταμορφωσιγενές πέτρωμα που έχει προέλθει από την ανακρυστάλλωση των ασβεστολίθων. Ανάλογα με τις προσμείξεις που περιέχονται στους αρχικούς ασβεστόλιθους και με το βαθμό μεταμόρφωσης, διακρίνονται διάφορα είδη μαρμάρων. Διακρίνονται οι εξής κατηγορίες προσμείξεων:

* Υδροξειδίου & οξειδίου του σιδήρου, που ανάλογα με την περιεκτικότητα του μαρμάρου σε αυτά προσδίδεται χρώμα απόελαφράκίτρινομέχρισκούροκόκκινο. Λευκά – υπόλευκα Πεντέλης, Υμηττού, Δράμας, Θάσου, Τήνου. Φαιά – κόκκινα Κοζάνης, Ιωαννίνων, Ρόδου.

* Ολιβίνη, που προσδίδει στα μάρμαρα υποπράσινη απόχρωση. Μάρμαρα Στύρων, Καρύστου.

* Ανθρακούχων προσμείξεων, που προσδίδουν στα μάρμαρα από γκρι έως μαύρες αποχρώσεις. Μάρμαρα Κοκκιναρά, Βυτίνας, Μαραθώνα.

Η σωστή εκλογή των ορυκτολογικών χαρακτηριστικών των πετρωμάτων βοηθά στη ανθεκτικότητα του ψηφιδωτού.

Σμάλτο ή υάλινες ιταλικές ψηφίδες

Αυτό είναι το υλικό που χρησιμοποιήθηκε αρχικά τον 4ο και 5ο αιώνα και την εποχή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού κατά τον 6ο αιώνα στα βυζαντινά ψηφιδωτά.

“Είναι αυτά τα γυάλινα κομμάτια, τα πολύχρωμα, με τους χιλιάδες τόνους και αποχρώσεις, με τα χρυσά και αργυρά φύλλα πάνω στους γυάλινους κύβους, που συναποτέλεσαν όλα τα σχέδια, τις μορφές και τις συνθέσεις των ψηφιδωτών, μέχρι και το 14ο αιώνα της βυζαντινής αυτοκρατορίας”.

Αυτές οι γυάλινες ψηφίδες κατασκευάζονται και σήμερα από βιομηχανίες και εργαστήρια επεξεργασίας γυαλιού στην Ιταλία και κύρια κοντά στη Βενετία και στη Ραβέννα.

Οι ιταλικές γυάλινες ψηφίδες, γνωστές ως «σμάλτο», είναι από υλικό ιδιαίτερης πυκνότητας, που λέγεται «γυαλόμαζα». Η βασική πρώτη ύλη για την παραγωγή της γυαλόμαζας λέγεται «silica» (διοξείδιο του πυριτίου), μαζί με μια αλκαλική ουσία, όπως ο ασβέστης. Διάφορα οξείδια, ψευδαργύρου, χαλκού, σιδήρου κ.τ.λ. δημιουργούν τα διάφορα κόκκινα, κίτρινα, μπλε και πράσινα χρώματα. Η ποσότητα αυτών των οξειδίων, η θερμοκρασία στους φούρνους και ο χρόνος θέρμανσης και ψύξης συμβάλλουν στην ποιότητα των χρωματικών τόνων και στη λαμπρότητα των ψηφίδων.

Τεχνική της άμεσης ψηφοθέτησης (επί του κονιάματος)

Κατά την απευθείας ψηφοθέτηση ο καλλιτέχνης τοποθετεί κατευθείαν τις ψηφίδες στην επιφάνεια που θα αποτελέσει το τελειωμένο έργο, χωρίς να επακολουθεί καμία μετακίνησή τους.

Τρόπος Βυζαντινός.

Τεχνική της έμμεσης ψηφοθέτησης

Τεχνική που εφαρμόστηκε στη Βενετία γύρω στο 1700 με 1750. Η έμμεση τεχνική είναι πρακτικά πιο κατάλληλη για δάπεδα, γιατί δίνει επιφάνεια λεία που είναι πολύ καλύτερη σε αυτήν την περίπτωση από την οπωσδήποτε πιο ανώμαλη της απευθείας ψηφοθέτησης.